"எங்க பொண்ணை காப்பாத்துங்க..."
என்று கண்ணீர் சிந்தினார்கள்...
கண்மணியின் பெற்றோர் வந்து
துப்பறிவாளரிடம் சொன்னார்கள்...
பழைய மாளிகை நிழல்களில்
பயங்கர ரகசியம் மறைந்ததாம்...
இரவு தோறும் அழுகை ஓசை
இன்னும் அங்கே கேட்குதாம்...
விளக்கு ஏந்தி வந்தாரவன்
விடை தேடும் துப்பறிவாளர்...
தூசி படர்ந்த சுவர்களுக்குள்
துயரம் சொன்னது ஒவ்வோர் தாளும்...
கிழிந்த புகைப்படம் ஒன்றிலே
சிரித்த முகம் ஒரு பெண்ணினது...
"மீரா" என்று எழுதப்பட்ட
பெயர் மட்டும் மீந்திருந்தது...
அவள் வாழ்வு ஒருநாள்
வசந்தமாய் மலர்ந்ததாம்...
அன்பு நிறைந்த குடும்பத்தில்
ஆனந்தமாய் இருந்ததாம்...
மீரா... மீரா...
மாளிகையின் மௌன ராணி...
காதல் நம்பி ஏமாந்தவள்
கண்ணீராக மாறினாளே...
மீரா... மீரா...
இருளில் இன்னும் அலையுறாளே...
நீதிக்காக காத்திருக்கும்
நிழலாக வாழுறாளே...
அவள் காதலித்த மனிதன்
முகமூடி போட்ட பாம்பாம்...
அன்பின் பெயரில் வந்தவன்
அனைத்தையும் கொள்ளையடித்தானாம்...
சொத்தும் செல்வமும் கவர்ந்தவன்
சூழ்ச்சி வலை பின்னினானாம்...
மீராவின் குடும்பத்தையே
இரக்கமின்றி கொன்றானாம்...
உண்மை அறிந்த மீராவிடம்
பொய்யான வார்த்தை பேசியவன்...
"உன்னையும் காதலித்தேன்"
என்று நடித்து நெருங்கினான்...
மாளிகையின் பெரிய படியில்
கடைசி முறை நின்றபோது...
கொடிய சிரிப்புடன் அவளை
கீழே தள்ளி வீழ்த்தினான்...
உடைந்தது உடல் மட்டும்...
உயிரோ கோபம் ஆனதே...
அழுதது வானம் மட்டும்...
ஆவியோ நெருப்பு ஆனதே...
மின்னல் வெட்டிய அந்த இரவில்
மீரா மீண்டும் எழுந்தாளே...
பழி வாங்கும் நிழலாக
பயங்கரமாக மாறினாளே...
மீரா... மீரா...
கண்களில் கருமை எரியுதே...
கொலைகாரன் மறைந்தாலும்
கோபம் அவனை தேடுதே...
மீரா... மீரா...
நீதியின் நிழல் ஆனாளே...
அவனைத் தேடி வந்த இரவில்
அவனின் உயிரை எடுத்தாளே...
உண்மை எல்லாம் அறிந்தவுடன்
துப்பறிவாளர் நின்றாரே...
கண்மணியை காப்பாற்ற
மீராவிடம் பேசினாரே...
"உன் பழி முடிந்துவிட்டதே...
இனி ஏன் இந்த வேதனை?"
என்று கேட்ட அந்த நொடியில்
மாளிகை முழுதும் அமைதியானதே...
ஆனால்...
இரவு வந்தால் ஜன்னலோரம்
வெள்ளை நிழல் நிற்பதாம்...
மீராவின் கதை இன்னும்
காற்றோடு பேசுவதாம்...
