அழகார்ந்த செந்தமிழே!
அன்னை மொழியே!
என் வாயில் வந்ததே
உன் பெயர் முதலில்
முன்னைக்கும் முன்னை
முகிழ்த்த நறுங்கனியே
கன்னிக் குமரிக் கடல்கொண்ட
நாட்டிடையில்
மன்னி அரசிருந்த
மண்ணுலகப் பேரரசே
உன் சொல் நனைத்திட
நெஞ்சம் தழைத்ததே
தென்னன் மகளே
திருக்குறளின் மாண்புகழே
இன்னறும் பாப்பத்தே
எண்தொகையே
நற்கணக்கே
மன்னுஞ் சிலம்பே
மணிமே கலைவடிவே
என் உயிர்க்கு ஒளியே
அழகார்ந்த செந்தமிழே
என் அன்னை மொழியே
அழகார்ந்த செந்தமிழே
என் வாழ்வின் தேனே
திருக்குறள் போலே
நீ நின்றாய்
மனதின் உச்சியில்
நீ வாழ்ந்தாய்
அழகார்ந்த செந்தமிழே
என் அன்னை மொழியே
சொல்லுக்கு சொல் தந்து
நெஞ்சை வளர்த்தாய்
சீர்களில் செம்மை கொண்டு
நேர்மை கற்பித்தாய்
ஊரின் தூசிக்குள்
ஒளியாய் இருந்தாய்
தாயின் தாலாட்டில்
தாளமாய் நின்றாய்
எழுத்தின் தழும்பில்
இனிமை பூத்தாய்
பழங்காலக் காற்றில்
புதிதாய் வீசியாய்
கல்லும் கனிந்திடும்
உன் நுட்ப மொழி
காலம் கடந்தாலும்
காணும் வழி
நாவுக்கு நாதம்
நெஞ்சுக்கு வானம்
நின் பெயர் சொன்னாலே
நிறையும் கானம்
அழகார்ந்த செந்தமிழே
என் அன்னை மொழியே
அழகார்ந்த செந்தமிழே
என் வாழ்வின் தேனே
திருக்குறள் போலே
நீ நின்றாய்
மனதின் உச்சியில்
நீ வாழ்ந்தாய்
அழகார்ந்த செந்தமிழே
என் அன்னை மொழியே
மூச்சின் முடிவிலும்
நீயே வருவாய்
மண்ணின் நினைவிலும்
மலராய் நிற்பாய்
முன்னும் நினைவால்
முடிதாழ வாழ்த்துவமே
எங்கள் தலைமுறையின்
தொல்லை துளிரே
அழகார்ந்த செந்தமிழே
என் அன்னை மொழியே
அழகார்ந்த செந்தமிழே
என் வாழ்வின் தேனே
திருக்குறள் போலே
நீ நின்றாய்
மனதின் உச்சியில்
நீ வாழ்ந்தாய்
அழகார்ந்த செந்தமிழே
என் அன்னை மொழியே
